I'm The Emperor of darkness

 

เคยรู้สึกว่าตัวเอง

 

"ประหลาด"

 

  กว่าชาวบ้านบ้างไหม?

 

เรื่องที่คนอื่นเค้าหัวเราะ

 

แต่เราดันเครียด

 

เรื่องที่คนอื่นเค้าเครียด

 

แต่เราดันมองว่ามันเป็นโจ๊ก

 

บางที...เรื่องที่คนอื่นคิด...เรารู้หมด

 

แต่ดันไม่เข้าใจ

 

นึกออกไหม? รู้ว่าคิดอะไร แต่ดันไม่เข้าใจเขาน่ะ

 

ประมาณว่า "คิดอะไรวะ? พิลึก"

 

แล้วไอ้ที่ว่า "พิลึก" ส่วนใหญ่ ก็ดันเป็นเรื่องปกติธรรมดาสามัญของมนุษย์ปุถุชนทั่วไปซะด้วยสิ

 

เมื่อวานไปทำบุญที่วัด

 

ทำบุษอุทิศส่วนกุศล ก็ต้องกรวดน้ำ

 

จนจบบทหมดทุกบท ยายกับแม่ก็บอกให้เอาน้ำไปรดต้นไม้

 

"ต้นใหญ่ๆนะลูก จะได้ได้บุญเยอะๆ"

 

ไม่เข้าใจอยู่ดี

 

ทำไมจะต้องต้นไม้ต้น "ใหญ่ๆ"

 

ต้นเล็กๆไม่ได้เหรอ?

 

บอกว่ารดต้นใหญ่แล้วได้บุญเยอะ...จะเยอะได้ยังไง?

 

ก็ในเมื่อต้นไม้ใหญ่มันอุดมสมบูรณ์อยู่แล้ว

 

แบบนี้ก็เหมือนเอาข้าวสารไปบริจาคให้เศรษฐีอ่ะดิ

 

ทำไมไม่รดต้นไม้ต้นเล็กๆล่ะ?

 

มันน่าจะขาดแคลนน้ำมากกว่าไม่ใช่เหรอ?

 

ไม่เข้าใจ

 

หรือเพราะยังไงต้นเล็กมันก็ไม่มีทางใหญ่ไปกว่านี้

 

เลยเอาไปรดต้นใหญ่ๆแทน?

 

ยังไงหว่า?

 

รู้สึกเหมือนต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ๆ

 

แต่ก็ไม่ได้ถามแม่กับยาย

 

เพราะถามไปทีไร ได้คำตอบไปคนละเรื่อง หรือไม่ก็

"งั้นจะรดต้นไหนก็ตามใจ"

ทุกที

 

อืม...แปลกดี

 

แล้วนี่ตูกำลังบ่นอะไรอยู่ฟะ?

 

แต่ก็นะ

 

บางทีก็นั่งสงสัย

 

ทำไมเราเข้าใจเค้าไปซะหมด

 

แต่ทำไมไม่มีใครเข้าใจเราจริงๆ

 

ไม่เชิงว่าเข้าใจ

 

แต่ "รู้ว่าคิดอะไร"

 

แทบไม่มีเลย

 

บางทียิ้ม

 

บางทีหัวเราะ

 

ในใจคิดอะไร...

 

ขนาดตัวเองยังงงๆ

 

หลายๆครั้ง ไม่ได้คิดอะไรเลย

 

ปล่อยทุกอย่างให้มันไหลผ่านไป

 

เค้าหัวเราะ ก็หัวเราะตาม

 

ถึงบางครั้งจะแอบสงสัย...ว่า "มันขำตรงไหนวะ?" ก็เหอะ

 

บางที อยู่เฉยๆ

 

มีคนมาถามว่า "คิดยังไง"

 

พอเราตอบไป

 

ก็โดนทำสีหน้าประหลาดกลับมา พร้อมคำพูดที่ว่า

 

"ต้านี่ชอบคิดอะไรแปลกๆเนอะ"

 

แปลกยังไง?

 

ก็คิดแค่ไปตามหลักที่มันควรจะเป็น

 

ถามว่าปัญหานี่ควรแก้ยังไง

 

มองย้อนไปถึงสาเหตุ เลยบอกให้มันแก้ตรง ต้นเหตุ

 

อืม...ถึงจะไม่ได้บอกว่า "ทำไมถึงควรจะทำแบบนี้" ก็เหอะ

 

เออ...นะ

 

ตกลงว่าเราเข้าใจยาก หรือมันเข้าใจง่าย

 

บางที พอจะทำอะไร ถ้าอารมณ์ไม่ดี ก็ไม่อยากจะทำ

 

โดนสั่งงานมา แล้วคิดว่า ตอนนี้ไม่น่าทำ ก็จะไม่ทำ

 

แค่ไม่อยากจะทำ

 

บางที..อาการแบบนี้เค้าก็เรียกว่าขี้เกียจ

 

แต่บางทีไม่ใช่ขี้เกียจหรอก

 

แค่ "ไม่อยากจะทำ" เอาดื้อๆ

 

แค่นั้นล่ะ

 

เวลาอารมณ์ดี แล้วก็อยากจะนอนแผ่

 

มองดูต้นไม้ มองดูท้องฟ้า

 

มองนู่นมองนี่

 

นั่งมองคนเดินผ่านไปผ่านมา

 

นั่งคนเดียวที่คอฟฟี่ช็อป มองคนเดินผ่านหน้าต่าง

 

นั่งคนเดียว มันก็สงบดีเหมือนกัน

 

ได้จมอยู่กับความคิดของตัวเองก็ดีเหมือนกัน

 

พยายามจะดูว่าเรากำลังคิดอะไร

 

แต่ส่วนใหญ่มันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่

 

มันก็ยังโล่งๆ ว่างๆ

 

ไม่มีอะไรอยู่ในหัวเหมือนเดิม

 

เวลาอารมณ์เสีย

 

จะชอบจมอยู่กับตัวเองเป็นส่วนใหญ่

 

ในจินตนาการ...จะเห็นตัวเองกำลังทรมาณใครซักคน

 

หรือบางทีก็กำลังตวาดดังๆ

 

แต่นั่นมันก็แค่ใน"จินตนาการ"

 

เพราะมันคือสิ่งที่ในชีวิตจริงทำไม่ได้

 

อืม...ก็ปล่อยมันผ่านไป

 

พอถึงจุดๆหนึ่ง

 

มันก็ "ระเบิด" ออกมา

 

แล้วก็มีปัญหา

 

เพราะชอบไประเบิดใส่พวกงี่เง่าที่มางี่เง่าใส่ 

 

ไปๆมาๆกลายเป็นว่าสร้างศัตรู

 

เออ ช่างมันเถอะ

 

โดนคนแอนตี้

 

ก็แล้วมันยังไง?

 

โดนนินทาลับหลัง

 

แล้วมันทำไมล่ะ?

 

มีคนๆนึงบอกว่า

 

"มึงชอบทำตัวแบบนี้ไง ถึงโดนพวกมันด่า โดนนินทา มึงเลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้ว"

 

แล้วไอ้ "แบบนี้" มันแบบไหนล่ะ?

 

แล้วโดนคนอื่นด่า แล้วมันจะทำไมเหรอ?

 

พวกมันด่า...แล้วยังไง?

 

เราก็ยังอยู่ดี

 

พวกมันนินทาเรา...

 

แต่มันก็ยังต้องมาขอลอกงาน

 

พวกมันด่าเรา...

 

แต่มันก็ต้องมาอ้อนวอนเราอยู่ดี

 

พวกมันนินทาเรา...

 

แต่สุดท้าย...พวกมันก็เอาตัวเองไม่รอด โดนผู้ชายหลอก โดนแฟนทิ้ง ชีวิตมีปัญหา

 

ไม่ใช่รึไง?

 

พวกที่มองว่า "การไม่ให้ลอกข้อสอบ" เป็น "การแล้งน้ำใจ"

 

 พวกที่มองว่า "การร้องเพลงชาติตอนเข้าแถว" เป็น "เรื่องน่าอาย"

 

แต่ไหงเราต้องโดนมันด่าวะ?

 

โอย แล้วนี่เราพล่ามอะไรเยอะแยะ?

 

แต่ว่านะ...

 

ตกลงว่าเรา "เข้าใจยาก" เกินไปหรือพวกมัน "เข้าใจง่าย" เกินเหตุ?

 

เรา "ประหลาด" หรือพวกมัน "พิลึก" ?

 

เรา "อาร์ตเกินไป" หรือพวกมัน "ธรรมดาเกินเหตุ" ?

 

เอ่อ....ทำใจละกัน =_=""""