"มนตราแห่งข้า สำแดงฤทธิ์ธา บอกข้า เซร่าเป็นเช่นไร"
เสียงร่ายมนตร์เจื้อยแจ้วอย่างมีความหวัง แต่แล้วคำตอบจากกระจกก็ทำให้นางต้องกำหมัดแน่น
"นายหญิง นายหญิงของข้า ตอบแล้วอย่าได้โกรธา องค์หญิงเซร่านั้นปลอดภัยดี"
โครม!!!!!!!!!!!
เพล้ง เพล้ง เพล้ง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
"นังเด็กเวร แกไม่โชคดีแน่ คราวหน้า"ไซเนสตราสาปแช่งองค์หญิงอย่างโกรธเกรี้ยว..........
ข้าจะเอาชีวิตเจ้าให้จงได้
ขอสาบาน!!!!!!!!!!!
- - - - - - - - - - - - -
"อืมม์....."
"อ้าว! ตื่นแล้วหรือเซร่า"เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้นด้านข้าง ทำให้เด็กสาวกวาดสายตามองอย่างงัวเงีย แล้วก็พบกับ...
"เอริก....."
"ก็ข้าน่ะสิ ไม่ใช่คนอื่นเสียหน่อย"เจ้าของชื่อแย้มรอยยิ้มขัน ก่อนจะบ่น....
"เจ้าน่ะหลับไปนานมากเลยรู้ไหม? ข้าล่ะนึกว่าเจ้าแข็งตายแล้วด้วยซ้ำ ยังดีที่เห็นว่าเจ้าหายใจอยู่นะ ไม่งั้นคงต้องแบกเจ้าไปฝังแล้วแน่ๆ"
"ก็เจ้าเล่นปล่อยให้ข้ารอจนง่วงนี่นา.....ว่าแต่ที่เจ้าใช้พูดน่ะ ปากแน่หรือ?"เซร่าตอบอย่างอดแขวะเสียไม่ได้
"แน่ใจเต็มร้อย แล้วนี่ ของที่สั่ง หามาให้แล้ว"เอริกว่าพร้อมส่งตะกร้าหวายที่เต็มไปด้วยสตอเบอร์รี่ป่าสีแดงสดน่าลิ้มลอง ทำให้ดวงตาเด็กสาวทอประกายวาบอย่างสุขใจ
"ขอบคุณเจ้ามากนะเอริก"
"ไม่เป็นไร แค่มีของแลกเปลี่ยน ข้าก็ทำแล้ว"เขากล่าว พร้อมทำท่าเหมือนจะหายตัวไป แต่เสียงร้องอย่างตกใจของเซร่าก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน
"เกิดอะไรขึ้น!!!!"เอริกถามอย่างกังวลเมื่อเห็นท่าทีคล้ายๆจะร้องไห้ของเด็กสาว "สตอเบอร์รี่ของข้าไม่ดีหรือ? หรืออันไหนเน่า? หรือว่า...."
"ไม่ใช่"เซร่าขัดเสียงสะอื้นพร้อมยกมือปาดน้ำตาเม็ดใสๆที่เริ่มไหลลงมาตามแก้มก่อนจะเอ่ยเบาๆ
"ข้าจำทางกลับไม่ได้"
- - - - - - - - - - - - -
"ให้ตาย! เจ้านี่มันจริงๆเล้ย"
เอริกกล่าวบ่นกลั้วหัวเราะ นัยน์ตาสีแดงทอประกายระริกขบขันส่งให้กับเด็กสาวในอ้อมแขนที่ทำหน้าบึ้งไม่พอใจ
"เงียบน่ะเอริก!"
"เอาของมาแลกเปลี่ยนสิ เพราะข้าไม่ยักจำได้ ว่าเจ้าสั่งให้ข้าเงียบด้วย"เอริกโต้ ก่อนจะแซวเซร่าต่อด้วยดวงตาประกายระริก
"ขี้ลืมอย่างนี้...ใครจะยอมเป็นเจ้าบ่าวให้ล่ะนี่"
"ถึงเวลา ข้าก็สามารถรับบทเจ้าหญิงน้อย แสนเรียบร้อยได้ตลอดเวลานั่นแหละ"เซร่าเถียงอย่างค่อนข้างจะภูมิใจในความสามารถตน
"เรียบร้อยหรือขี้ลืม?"เอริกกระเซ้าต่อ ก่อนจะมองลงไปข้างล่างแล้วเอ่ย "นั่น! ถึงเมืองเจ้าแล้วนี่เซร่า"
"ว้าว สวยจัง"เด็กสาวอุทานเบาเมื่อมองตามสายตาคนที่กำลังอุ้มเธออยู่บนฟ้า......
นครแห่งนี้....
ช่างงดงามนัก......
บ้านทั้งหลายไม่ต่างจากเมืองจำลองบนขนมเค้กที่ตอนเด็กๆเธอได้รับ
ผู้คนก็ตัวเล็กจิ๋วจนไม่ต่างจากตุ๊กตา.......
"เอริก ข้าอยากอยู่เช่นนี้สักพัก จะได้ไหม?"
ไม่อยากกลับไปพบอีก.....
อย่างน้อยก็จนกว่า'เขา'ที่กำลังอุ้มเธอจะเบื่อก็แล้วกัน.....
-----------------------------------------------------------
จบบทจนได้ค่า เย้ๆๆๆ
